Papież Pius XI w kazaniu podczas kanonizacji św. Andrzeja Boboli na Wielkanoc 1938 roku zauważył, że ten męczennik był „sieczony batogami, na wzór Jezusa Chrystusa uwieńczony ostrą koroną, ciężko spoliczkowany”.

Już pierwsi chrześcijanie wierzyli, że w męczennikach cierpi Chrystus. Andrzej Bobola doznawał nawet takich samych katuszy.

W sanktuarium w Strachocinie, gdzie urodził się ten święty, znajduje się droga krzyżowa, która nawiązuje do podobieństw pomiędzy męką Chrystusa a męczeństwem Andrzeja Boboli.

Święty Andrzeja Bobola (1591-1657) był jezuickim kapłanem, który z wielką gorliwością posługiwał na różnych placówkach. 16 maja 1657 roku został pochwycony przez Kozaków, którzy chcieli zmusić go do przejścia na prawosławie. Gdy odmówił, chcąc go złamać, poddali go okrutnym i wymyślnym torturom – zakonnik między innymi stracił oko, język i palce. Oprawcy „naznaczyli” jego ciało również znamionami kapłaństwa – na głowie „powiększyli ” mu tonsurę nożem, a na plecach wycieli skórę na kształt ornatu.

Nie wiemy, czy Andrzeja Bobola pragnął męczeństwa, ale w duchowości jego zakonu (jezuitów) jest bardzo silnie naznaczona pragnieniem naśladowania Chrystusa, a jej szczytem jest pragnienie bycia dołączonym do Jezusa odrzuconego i umęczonego. Święty Andrzeja Bobola od nowicjatu słyszał o takim ideale i mógł uznać go za własny.